[ब्लग] बाबुरामले सामाजिक संजालमा जे पनि लेख्न मिल्छ ?

भाद्र २७, २०७२- सन् २००८ को एक वर्षादी महिनाको एउटा बिहान हामी चियामा गफिंदै थियौँ ! जुकरबर्गले भर्खर फेसबुकमा मार्किंग गरेका थिए ! सामाजिक संजालको शक्तिको बहस भर्खर

शुरु हुँदै थियो ! म राजधानीको एउटा कलेजमा मास्टरी गर्थेँ, सँगै एउटा एफ.एम. रेडियोमा कार्यक्रम संयोजक पनि थिएँ ! बिस्तारै फेसबुक एकाउन्ट खोल्ने रहर र लहड आम मान्छेमा बढ्दै थियो ! अर्को बिहान डा. बाबुराम भट्टराईले फेसबुक एकाउन्ट खोलेको चर्चा आयो !

केही दिनदेखि म पनि फेसबुक एकाउन्ट खोल्ने सोच्दै थिएँ तर किन हो खोल्न सकेको थिइनँ ! डा. बाबुराम भट्टराईले खोलेपछि मैले पनि खोलें ! मलाई एकाउन्ट खोल्न यत्तिकै उत्प्रेरणा जाग्यो । एफ.एम. की समाचार कक्षकी बहिनी रुबिना श्रेष्ठले मेरो एकाउन्ट बनाइदिइन्, पहिलो फ्रेण्ड रिक्वेस्ट उनै प्रिय भट्टराईलाई पठाएँ तर उनले एसेप्ट गरेनन् ! म उनको साथी बन्न सकिनँ ।

वि.सं. २०५२ पछि विस्तारै जनयुद्धको लहर देशमा चल्दै थियो । परिवर्तनको आशमा बसेका नेपाली जनताले देशको मुहार फेर्नका निम्ति अर्को विकल्प पनि देखेका थिएनन् ।

समय अघि बढी नै रह्यो । २०५६ पछिको समय देश,जनता र नेताका निम्ति कष्टकर बन्दै थियो । कम्युनिस्ट सिद्धान्त र नेताका आदर्शले धेरैलाई भोको पेटमा बाँच्न सिकाइसकेको थियो । लाखौँ युवा युद्धमा होमिएका थिए, कोही पक्ष र कोही विपक्ष बनेर ।

म सानैदेखि विचारको पक्षपाती थिएँ । म जहिले नि आदर्शोन्मुख यथार्थवादलाई व्यवहारिकवाद बनाउनुपर्छ भन्ने अडान राख्थें । मलाई डा.बाबुराम भट्टराईका समाज परिवर्तनका विचारहरू मन पर्न थालिसकेका थिए ! म उनको विचार, बौद्धिकता र सिद्धान्तको फलोअर बनिसकेको थिएँ ! माफ गर्नुहोला, म उनको (वा कुनै) पार्टीको सदस्य वा कार्यकर्ता कहिल्यै बनिनँ ।

मेरो सिद्धान्तले कार्यकर्ता होइन, लिडिंग गर्ने परख राख्नुपर्छ भन्थ्यो, यदि गर्नुपर्यो भने ! फलतः म उनको विचारमा देशको परिवर्तित मुहारको कल्पना गर्न थालेँ । साँच्चै देश परिवर्तन गर्ने भट्टराईजस्तै युवा हुन्, जोसँग शिक्षा, चेतना, साहस, आँट र नेतृत्व लिन सक्ने क्षमता छ । म उनको फ्यान बनेँ । ०५६ पछि म राजधानीमा पढ्दै थिएँ । उनको विचार र बौद्धिकताको यस्तो क्रेज थियो कि दैनिक ब्रोडसिटमा उनको आर्टिकल प्रकाशन हुने बार बेलैमा पत्रिका पसलमा नपुगे पत्रिका पाइनथ्यो । पसलेले उनको आर्टिकलको फोटोकपी गरेर बेच्थ्यो । म धेरैपटक फोटोकपी आर्टिकल किन्ने ग्राहक पनि बनेँ ।

युद्धको विभीषिका आतातायी थियो । हजारौँ शहीद बनेँ । लाखौँ अपाङ्ग बनेँ । लाखौँका काख र कोख रित्तिए । सिउँदो पुछिए । लाखौंको संख्यामा नेपाली परदेशिन बाध्य भए । २०६२/०६३ ले योबाहेक केही दिन सकेन । युद्धका आँसु र घाउका डोब अझै निको भैसकेका छैनन् । माओवादी सत्तामा आयो । पहिलो संविधान सभा पनि तुहियो । संविधान बनेन । दोश्रो संविधान सभाले अहिले संविधान दिन्छ कि भन्ने आशमा बसेका नेपाली जनता यतिखेर नेताका आन्तरिक विखण्डनको दाउपेचीय चेपुवामा परेका छन् । यो समयमा धमिलो पानीमा छलाङ्ग मार्न खोज्नेमध्ये एक देखिएका छन्, मजस्तै धेरै युवाका आदर्श डा. बाबुराम भट्टराई ।

उनी पहिला विचारशील, तर्कशील र बौद्धिक नेता थिए, सबैका लागि । अहिले त्यस्ता देखिन छोडेका छन् ।

अहिलेको युग सामाजिक सञ्जाल र यसको शक्तिको युग हो । यसमा पनि उनी सबै नेता गणभन्दा अगाडि छन् । आजको मितिसम्म फेसबुकमा उनका १० लाख फलोअर छन् । ट्वीटरमा  सबैभन्दा अगाडि छन् दुई लाख पचास हजार फलोअरका साथमा । अहिले उनको फेसबुक र ट्वीटरको एक फलोअर म पनि छु ।

यिनले आजकल हरेक दिन फेसबुक पेजमा स्टाटस लेख्छन् । ट्वीट गर्छन् । लाइक, कमेन्टको वर्षा हुन्छ । आलोचनाको खहरे बग्छ । उनी मौन बस्छन् । कसैको जवाफ दिन्नन् । सायद दिनु पनि नपर्ला किनकि उनी लाखौँ प्रशंसकका आदर्श हुन् । आजकल उनको राजनीतिक भूमिकामा प्रश्न उठिरहेको छ । यो देशको अर्थ मन्त्री र प्रधान मन्त्री बनिसकेको मान्छेले किन जातीय, वर्गीय, क्षेत्रीय, धार्मिकलगायतका विवादस्पद फेसबुक स्टाटस लेख्दै छ र ट्वीट गर्दै छ ? यो आजको गम्भीर प्रश्न हो ।

संविधानको विधेयकमाथि संविधानसभामा मतदान गर्न स्थगित गरिएको भोलिपल्ट शनिबार बिहानै डा.साहबले आफ्नो फेसबुक पेजमार्फत खतरनाक घोषणा गरेका छन्- 'सुगौली सन्धिको यो २००औं वर्ष हो, आजको २४ घन्टाले पुर्खाले आर्जन गरेको र हामीले २०० वर्षसम्म भोग्दै आएको मातृभूमि नेपालको अखण्डता युगयुगसम्म जोगाउन सक्छौँ  कि सक्दैनौँ भन्ने कुराको सायद फैसला गर्नेछ ।'

यो अभिव्यक्तिले अहिलेको देशको विषम परिस्थितिलाई सम्हाल्न मद्दत गर्छ कि बिगार्न ? जातीय, वर्गीय, क्षेत्रीयलगायतका मतभिन्नता रहेका जनताको आशंकामा मलजल गर्छ कि गर्दैन ? कहिले उनले पहाडेलाई लडाउने दाउ खोज्छन्, कहिले मधेशका भाइ-भाइमा मारामार गराउँछन् । सामाजिक सञ्जालको शक्ति पावरफुल छ भन्दैमा डा. महोदयले नेपालको सार्वभौमिकता, अखण्डता र नेपाली एकताका विरुद्ध बोल्न पाइन्छ कि पाइन्न ? मलाई आशा छ, डा. साबले यसको लिखित जवाफ जनतालाई दिनेछन् ।

जातीय विद्वेष र विखण्डनलाई ऊर्जा दिएको भन्दै आङ्काजी शेर्पालाई पक्रेको सरकारले सामाजिक संजालको दुरुपयोग गरेको भन्दै डा. भट्टाराईको फेसबुक र ट्वीटर बन्द गराउन पाउँछ कि पाउँदैन ? साइबर अपराधको मुद्धा डा. साहेबमाथि दर्ता हुन्छ कि हुन्न ?  राज्य, अब जनतालाई जवाफ दिनेबेला भयो ।

डा.साबका अब यस्ता स्टाटसको अपेक्षा छैन । उनी अबका दिनमा पनि यस्तै रहे भने उनको पुरानो छवि विपरितको छवि उनको बन्ने छ ।

देशको अखण्डता र स्वपहिचान गुम्न नदिऔं । जय, आमा नेपाल !